مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ از آيات قرآنى و احاديث نبوى و غير آن چنين استفاده مىشود كه يكى از اركان دين اسلام انفاق فى سبيل اللَّه و اعانت و دستگيرى به فقراء و مستمندان است بلكه توان گفت بعد از اصول معارف ، اسلام روى دو پايه ميچرخد يكى صلاة ، ديگرى زكات اگر يكى از اين دو پايه خلل يابد چرخ تمدن اسلامى فعاليت خود را از دست ميدهد نميبينى چگونه در كلام مجيد مكرّر در مكرر امر بصلاة و زكات مينمايد و اينكه در بسيارى از آيات زكات را مقارن بصلاة گردانيده شايد سرش همين باشد كه اگر اين دو اصل روى ميزان صحيح انجام گرفت پيكر اسلام تعادل و استقرار مىيابد زيرا كه بصلاة مقام عبوديت كه جوهر و لب معرفت است محقق ميگردد و بزكوة و انفاق مال تمدن جامعه بشرى كه مقدمه كسب سعادت و فضيلت است منظم مىشود آن وقت اسلام روى پايه صحيح استوار ميگردد . هر جامعه‌اى كه افق افراد آن از جهت معاش و زندگانى نزديك بهم باشند و روى قانون منظمى كه هر مرتبه‌اى نسبت بمرتبه بالاتر بيك درجه و اندك تفاوتى بين آنان باشد آن جامعه متعادل و افراد آن با هم متوافق و هر يك بوظيفه خود عمل مينمايند لكن اگر جامعه تعادل خود را از دست داده و بين افراد از حيث ثروت و مال تفاوت فاحش پديد گرديده نفاق و دشمنى بين آنان شيوع مينمايد و در نتيجه هيچيك از افراد بوظيفه خود عمل نميكند و چون قانون مضبوطى بين آنها حكم فرما نيست آن جامعه به زودى منحل ميگردد . و نيز چون دنيا مقدمه آخرت است و چنانچه گفته‌اند ( من لا معاش له لا معاد له ) كسى كه امور معاشش منظم نگرديد هرگز امور معادش نيز منظم نخواهد شد اين است كه مقنن قانون اسلام اكيدا امر فرموده بانفاق مال كه اغنياء فقرا را از قسمتى از مال خود بهره‌مند گردانند كه هم فقير از سختى فقر رهايى يابد و غنى نيز با آن علاقه مفرطى كه نسبت بمال خود دارد اگر در راه خدا انفاق نمايد لايق پاداش بزرگ ميگردد